Ένα συνηθισμένο σχόλιο όταν κάποιος ακούει ότι εργάζεστε από το σπίτι, είναι ότι θα είστε άνετα και χαλαρά όλη μέρα με τις πυτζάμες σας αντί να πρέπει να ντύνεστε και να βάφεστε πρωί-πρωί. Ειδικά για κάποιους χώρους εργασίας, ο ενδυματολογικός κώδικας μπορεί να είναι αρκετά αυστηρός και περιορισμένος -κουστούμι, σακάκι, καλά παπούτσια- και η ελευθερία στο ντύσιμο του εργαζόμενου από το σπίτι να φαντάζει μαγική.
Αυτό μπορεί να ισχύει, είναι όμως και μια μικρή παγίδα. Το «καλό» ντύσιμο του γραφείου είναι ένας τρόπος να μπούμε και σε κλίμα γραφείου. Ενώ οι πυτζάμες όλη μέρα κάθε μέρα μπορούν και να μας δυσκολέψουν 🙂
Όταν εργαζόμαστε στο σπίτι, έχουμε σίγουρα την ευκαιρία να είμαστε πιο χαλαροί καθώς έχουμε περισσότερες επιλογές τις οποίες ορίζουμε οι ίδιοι. Ωστόσο, είναι κάποιες μέρες που η διάθεση είναι ούτως ή άλλως πεσμένη και το μυαλό δυσκολεύεται να συγκεντρωθεί. Η φροντίδα του εαυτού μας σαν να επρόκειτο να εργαστούμε σε ένα γραφείο εκτός σπιτιού μαζί με άλλους συναδέλφους μπορεί να μας βοηθήσει να αισθανθούμε πιο επαγγελματικά.
Ομολογουμένως είναι μάλλον απίθανο ένας εργαζόμενος από το σπίτι να ντύνεται και να στολίζεται σε καθημερινή βάση όπως θα έκανε αν έπρεπε να βγει από το σπίτι του. Είναι όμως ένα μικρό και χρήσιμο κόλπο για μια WAHM!
Δείτε το βίντεο και τα επιχειρήματα των δύο πλευρών. Εσείς τι θα διαλέγατε για την εργασία στο σπίτι; Θα αλλάζατε πριν ξεκινήσετε το πρωί φορώντας κάτι όχι αυστηρό αλλά τουλάχιστον κάτι που θα σηματοδοτούσε την έναρξη της εργασίας; Ή θα υποστηρίζατε την άποψη ότι η επιλογή της εργασίας στο σπίτι σημαίνει ελευθερία σε πολλούς τομείς άρα και στον τομέα του απολύτως ελεύθερου ντυσίματος και δεν θα σας απασχολούσε καθόλου;
Περιμένουμε τις απόψεις σας στο θέμα, είτε εργάζεστε από το σπίτι είτε εργάζεστε σε επαγγελματικό χώρο εκτός σπιτιού. Θα χαρούμε να ακούσουμε τη γνώμη σας!
Ντύνομαι έτσι κι αλλιώς για ν' αφήσω τα παιδιά στο σχολικό, για να πάρω ψωμί απ' το φούρνο, για ν' ανοίξω την πόρτα στο διανομέα της εταιρίας ταχυμεταφορών. Δεν έχει να κάνει με τη δουλειά μου, η ραπτομηχανή μου δε νοιάζεται αν φοράω φόρ(ε)μα, έχει να κάνει μ' εκείνα τα μικρά πράγματα που θα έκανα "στο δρόμο για τη δουλειά", ή "όπως θα επιστρέφω".
Κι εγώ Στέλλα ντύνομαι για να παραλάβω τον γιο μας. Παλιότερα όμως που δεν πήγαινε σχολείο και τύχαινε να μην πρέπει να βγω έξω για δουλειές, μου ήταν δύσκολο να αποχωριστώ τη φόρμα ή την πυτζάμα μου. Προσωπικά βλέπω μεγάλη βελτίωση στη διάθεση με την αλλαγή στα ρούχα, ακόμα και στην παραγωγικότητά μου. Απλά δεν μπορώ να το κάνω σε καθημερινή βάση.